DenHaagOrg

Puur Haags

Nog meer blauw op straat voor dames van 50+

Posted by lindaatje on 7 March, 2010

Toen ik van de diverse partijen uit hun verkiezingsprogramma vernam, dat zij meer blauw op straat wensten, schrok ik verschrikkelijk. Dan heb ik helemaal geen leven meer. In nog geen drie jaar tijd ben ik op een nare manier geconfronteerd met de blauwe macht.
In oktober 2007 thuis met een dikke gezwollen enkel als gevolg van een valpartij, informeerden twee agenten op een zondagochtend aan mijn deur of ik niet “lekker was”. Dat was inderdaad zo, want met een zwaar gekneusde enkel ga je niet snel en ver. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Op een platje bij de benedenburen lag namelijk een beetje braaksel en of ik de schuldige was. Al hobbelend kon ik m’n paspoort niet tijdig vinden, dus de diender vroeg luidruchtig telefonisch aan de centrale of ik inderdaad op dit adres woonde en aan mij of ik problemen met mijn huisarts had en dreigde met een DNA-test. Ik was volkomen beduusd en overdonderd en nee ik had niet gespuugd. In mei 2009 was ik thuis zakken aan het vullen voor de kringloop. Mijn portiekdeur stond even open, voor vervoer van het goed naar de kelder. Ik was nog niet klaar, of ja hoor er stond een agent voor mijn portiekdeur: “mevrouw u gluurt”. Hij vroeg direct wie mijn huisbaas was, of ik familie had en of ik broers en zusters had. Zijn collega neusde geïnteresseerd in het hokje van mijn hamster. Volgens de agent gluurde ik bij mijn naaste buren. Het matglazen raam van hun portiekdeur was al maanden bedekt met zwart folie, waar niemand van buitenkant een blik doorheen kan werpen , maar van binnenuit kun je dus wel iets ontwaren. Ik wees de agenten op het bedekte raam, waarop zij vertrokken.

Omdat de stoep in mijn straat in februari jl. op een avond ondergesneeuwd en glad was, liep ik op het fietspad. Op het punt dat ik wilde oversteken naar mijn woning, stopte er zo’n snelle fietsagent naast mij, met het het verzoek of ik meer aan de zijkant van het fietspad wilde lopen. Ik vertelde hem dat ik op het punt stond om over te steken.

Het toppunt: “Mevrouw ben u wel goed?”, vroeg de agent? Hoezo agent? “U heeft van die dikke wangen”, zei de man bedachtzaam.
“Ik heb al eenenvijftig jaar dikke wangen agent”, legde ik hem uit, maar waarom stelt u deze vraag? “Uit bezorgdheid”, was zijn antwoord. Ik heb zijn naam gevraagd en ben naar het politiebureau getogen en aan de dienstdoende agent gevraagd of zij een nieuwe doelgroep hebben, die ze in de gaten moeten houden, namelijk dames van 50+.
Tegenwoordig ben ik inderdaad een uitzondering in mijn krachtwijk, alleenstaand, van middelbare leeftijd en nog blond ook, dat klopt en spoort niet. Mijn gedachten gingen onwillekeurig naar de middeleeuwen, waar alleenstaande vrouwen ook het mikpunt waren van het dorp en de notabelen. We weten allemaal wat er met die vrouwen is gebeurd. Helaas beschik ik niet over toverkunsten….

Lindaatje

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: