DenHaagOrg

Puur Haags

Mis

Posted by Interniek 3.0 on 25 December, 2008

Een heraut van acht jaar blaast op een trompet van zilverpapier. Een geestelijke met blote witte benen op sandalen in een te korte nachtjapon loopt met een mandje druk te doen. Een donkerbruin velours gordijn waarvan alleen de houten ringen ontbreken, moet hem waarschijnlijk warmte geven in deze koele kerk. Een knulletje van twee met zijn tul nog in zijn mond ontsnapt aan zijn ouders en verstopt zich in het altaar. De priesteres, die verrassend veel op mijn tandarts lijkt, kijkt het ventje na, bijgestaan door meisjes misdienaars. Ik kijk nog eens goed om mij heen; ik zit toch echt in de Elandstraatkerk.

‘Tosti’s’, had Robin verstaan toen hij hoorde dat hij met zijn Vietnamese vriendin Hang naar de nachtmis moest. Ja, moest want dat heeft zij van thuis meegekregen. Robin en naar de kerk gaan: als dat geen ware liefde is … Als oud-misdienaar vind ik het een mooie gelegenheid om weer eens naar de kerk te gaan. Net als mijn drie broers heb ik de liturgieteksten van de mis nog volledig uit mijn hoofd moeten leren; verplicht en in het Latijn! Dat wilde ik onze kinderen besparen. Ook die drie voornamen die met de Roomse kerk te maken hebben. Gewoon een enkele puur Hollandse voornaam Robin en Mariëtte. Zij is sowieso van al dat misdienaargedoe gespaard gebleven.

Daar zitten we dan op de plek waar wij vroeger een kerkstoel voor een jaar sponsorden. Aan het einde van de rij naast ons zitten twee heren in voornaam zwart gekleed; de collectanten. Misschien wel net als ik oud-misdienaars die in het geloof zijn blijven hangen. Hun blikken stralen een soort tevredenheid uit die rust geeft in deze jachtige tijd.

Wij spraken af dat wij zouden lopen naar de kerk. Dan kon ik ze wat geschiedenis meegeven van ruim een halve eeuw geleden. Toen mijn broertje Paul en ik vanuit de autoloze Van Bylandtstraat linksaf de Weimarstraat in liepen richting het toen nog fraaie Koningsplein met de in een kruis gevormde vijver met het eilandje middenin. Wij konden allemaal op het eilandje springen over het water waar enorme goudkarpers in zwommen. Dan rechtsaf de Van Swietenstraat in. Daar woonden ‘schoffies’ die ons nariepen op de maat van onze leren hakken op de straat: ‘Heilag hagt, heilag hagt’. Zij wisten dat wij weer net als gisteren en morgen naar de kerk gingen om een mis te dienen.

Wat een gigantisch geluid uit die gerestaureerde klokkentoren. Nu met Kerstmis leven de vier klokken zich echt uit. Zeker in de directe omgeving slaap je daar met geen mogelijkheid doorheen. Dat merken wij nu vandaag ook. Pas als wij binnen zijn kunnen wij weer praten. Maar dat mag toch helemaal niet, praten in de kerk? Natuurlijk mag dat. Iedereen praat en niet zo zachtjes ook. Bij de stal die weer met de oorspronkelijke beelden is opgezet, klatert nu een kleine waterval. Dat doet mij goed want er was en is geen mooiere kerststal in de verre omgeving te vinden.

Er is niets dat mij aan de oorspronkelijke drie missen op Kerstnacht doet denken. Het blijkt dan ook de Gezinsviering te zijn. Ik kijk naast mij en zie Robin naast Hang uit volle borst zingen: ‘Midden in de winternacht, ging de hemel open …’. Waar heeft hij dat geleerd? Op het altaar ontwikkelt zich een vereenvoudigd Kerstverhaal uitgevoerd door kinderen van een tot vijf jaar. Er wordt een poort gebouwd van kartonnen kleurige dozen die steeds omvallen. Kinderen buitelen over elkaar heen, gaan volgens het verhaal op commando slapen. En weer verdwijnt een knulletje in het altaar. Het ventje komt er aan de andere kant weer uit. Er blijkt geen paniek te ontstaan. Dat moet in vroeger tijden wel anders zijn gegaan toen kinderen nog op altaars geofferd werden. Dan heeft de priesteres er genoeg van. Of staat dat in het script: ‘Nu gaat iedereen weer naar zijn plaats toe bij zijn ouders of begeleider’. En even enthousiast als de trappen en het bordes vol stroomden, stroomt het ook weer leeg.

Dan hoor ik eindelijk iets bekends van de Heilige Mis: ‘Het lichaam en bloed van Christus’. Het is het inluiden van de Communie waar iedereen voor wordt uitgenodigd. De hostie, geen tosti Robin, die vroeger alleen door de priester werd uitgereikt en die jij alleen met je ogen dicht op je tong mocht ontvangen, wordt nu op drie plaatsen uitgedeeld door gewone mensen; zelfs een in geruit overhemd. En je mag het zelf weten: hier opeten of mee naar je plaats nemen!

Dat gaat mij te ver: jaren niet naar de kerk gaan en wel het lichaam en bloed van Christus nuttigen!

En waar was trouwens de wijn?

Niek

Advertisements

2 Responses to “Mis”

  1. Zus Antigoon said

    Wijn drinken en hosties eten is dus eigenlijk niets meer of minder dan een vorm van kannibalisme.

  2. M. said

    dan was het een communieviering, gok ik!

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: