DenHaagOrg

Puur Haags

Den Haag en gehandicaptenbeleid wonen falen

Posted by ingezonden mededeling on 4 December, 2008

Vier jaar is niet niks, maar zolang ben ik al bezig een aangepaste woning te verkrijgen in Den Haag, met name in de wijk Ypenburg, waar mijn familie bereid is mantelzorg te verlenen.
In die vier jaar tijd heb ik al twee woningen gehad die zijn afgewezen omdat de aanpassingen te duur of gewoon onmogelijk zijn. Via het CIZ twee indicaties verkregen voor medische hulp en huishoudelijke hulp. Binnen gebruik ik een elektrische rolstoel. Ik woon momenteel in een flat waar de lift verleden jaar en dit jaar 57 dagen defect is geweest! Deze dagen waren voor mij gelijk aan een isolement. Je moet immers vier trappen af en dat is voor mij onmogelijk zonder lift. Omdat ik de huur inhield wegens woonderving en -genot, was een gerechtelijke procedure gestart; het proces heb ik in maart 2008 gewonnen.

Sinds kort wil Staedion de plaatsing van scootermobielen beneden in een open hok bewerkstelligen, onder een afdak van de garage met twee open hekken!?! De afstand vanaf mijn woning bedraagt 370 meter. Als indicatie voor het verkrijgen van een scootermobiel bepalen de Gemeente en de GGD dat je redelijkerwijs niet meer dan 100 meter, lopend kunt afleggen. Nu kan ik al praktisch niets meer, maar volgens mij heeft Staedion evenals de Gemeente weinig respect voor gehandicapten. Dit blijkt ook uit de stedelijke plannen voor het ontwikkelen van MIVA-woningen (woningen geschikt voor rolstoelgebruik) die de komende jaren gewoon op NUL staan.

Als je zelf het initiatief neemt en mogelijkheden oppert krijg je meestal als antwoord dat dit in strijd is met de huisvestingverordening. Enfin twee woningen dus waar al ruim voor 15.000 euro aan is verspijkerd door aanpassingen, die achteraf toch ongeschikt worden geacht voor een MIVA-woning. Dus opnieuw een voorrangsverklaring. De GGD vindt mijn woonsituatie medisch gezien levensbedreigend en levensontwrichtend en adviseert een rolstoelwoning.  Uiteindelijk wordt dit weer aangevuld door de Gemeente met een portiekwoning of flat, onderste woonlaag, benedenwoning of flat met lift. Hier knelt nu de schoen. Daar kan ik op reageren. Maar als je in een dergelijke woning deuren hebt die 80 cm breed zijn; is dit niet toegestaan. Als het toilet of douche niet rolstoeldoorgankelijk zijn; is dit niet toegestaan. Nou probeer nu maar eens te reageren op zo’n woning! Ten eerste zijn ze er niet, ten tweede worden deze, als ze er zijn, sporadisch aangeboden in de woonkrant. Alternatief? Geen! Punt uit.

Daar zit je dan met je voorrangsverklaring. En wat kun je ermee? Helemaal niets! Kost je bovendien nog eens 62,- euro omdat je om medische redenen moet verhuizen!

Dan om twee vliegen in 1 klap te slaan, ga je op eigen houtje naar Vestia Nootdorp die toch een groot huizenbestand in haar verhuur heeft. Ik ben er nu totaal zeven keer geweest en het is praten tegen betonnen muren. Het enige dat je te horen krijgt: ‘U moet vooral reageren op de woonkrant’, waar niet op te reageren valt, want die woningen zijn er niet. Nu kan ik simpelweg op huizen reageren en het accepteren, maar ik heb alleen mijzelf ermee. Als ik in een woning kom waar muren moeten wijken voor een aanpassing, deuren verbreed moeten worden, drempels, oprijplaten etc. moeten worden aangelegd, wordt die woning niet toegekend, omdat je nu eenmaal betonnen muren als bijvoorbeeld in een flat niet kan verwijderen omdat dit meestal de draagmuren zijn.
Leuk die promotiefilmpjes van de overheid om vooral maar lekker zelfstandig te blijven wonen, ADL genaamd, maar dan moeten daar wel de geschikte woningen voor zijn en die zijn er dus niet. Het woonbeleid voor gehandicapten moet eens goed onder de loep genomen worden, want die is zo wazig als de pest. Elke dag opnieuw moet ik een afstand overbruggen van meer dan 250 meter. En dat is voor een gezond mens een peulenschil. Maar als je eerst de hele galerij afmoet, die winters door regen en ijs tamelijk glad is, dan is dat een groot risico.
Ik heb COPD, artrose en een forse osteoporose (botontkalking) dus elke val kan bij mij een botbreuk veroorzaken die gewoon niet meer geneest of heel slecht.

De enige instantie die echt zijn nek voor je uit wil steken en ik zeker een pluim wil geven is het WMO van de Gemeente Den Haag. De NOODKREET die ik in vele brieven aan zovele instanties schreef, hebben niets opgeleverd. Zelfs wethouders hebben beloofd iets aan mijn situatie te willen doen. Nou, geen respons en geen reactie. Nederland een verzorgingsstaat? Forget it! Met de invoering van het burgerschapnummer is dit letterlijk en figuurlijk in de praktijk gebracht.

Al met al zit ik nog steeds in een oude woonsituatie die mij soms tot wanhoop drijft. Ik zou het liefst met mijn scootermobiel het Gemeentehuis willen binnenrijden en alles om mij heen kapot willen slaan. Ik walg van deze bureaucratische instellingen, ik walg van instanties, ik walg van alles wat met ambtenaren te maken heeft, mannen van het jaar nul …

A.F.Bonnet
Den Haag

Advertisements

16 Responses to “Den Haag en gehandicaptenbeleid wonen falen”

  1. Henk said

    ..mannen van het jaar nul …

    Daar hebben de Beatles al over gezongen van een (stad)huis vol met nullen.

    “Now they know how many holes it takes to fill the Albert Hall”
    Als troost voor die ambtenaren moeten ze maar bedenken dat nullen de gróótse eieren zijn.

    http://nedtlyrics.nl/beatles/a-day-in-the-life

  2. Johan said

    Sluit me volledig bij u verhaal aan. Het is te triest voor woorden dat zoiets uberhaupt nog kan en bestaat. Vraag mij werkelijk af hoe u dagelijks leven eruit ziet. Slaapt de Gemeente Den Haag in dit opzicht, kom op…wakker worden, geef die vrouw of man gewoon een woning en past dit geheel aan. Gewoon lekker dicht bij zijn familie, mogelijkheden zat, jullie kunnen toch claimen in noodsituaties, nou dit lijkt me echt noodzaak! Denk nu niet eens in regels, maar benader dit uit puur humanitaire noodzaak of kennen jullie dit woord niet ens meer! Triest dat zoiets in deze smanleving nog bestaat, je schammt je soms nog om mens te zijn. Mijn vissen hebben het beter, die hebben een bak van 2X2,5 mtr.

  3. J.Polak said

    Macht en niets anders. Het is voor de Gemeente een hele kleine moeite,geloof me, maar je moet de wegen kennen, hoe triest dan ook. Is er geen stichting die voor het belang van gehandicapten opkomt of die kan bemiddelen. Vier jaar is wel heel erg lang zeg, zelfs schandalig dat dit na al die jaren niet is aangepakt of opgelost. Ik kan mij u verdriet en teleurstelling goed begrijpen. Ik zal er bijna een actie voor willen starten! Kom op Den Haag, sluit je gehandicapten burgers niet buiten, dat is schaamteloos!

  4. John Plugge said

    Mijn moeder zit zelf ook in een rolstoel en er zijn inderdaad grote obstakels en de grootste zijn bij de Gemeente te vinden.Ze hebben de realiteitszin verloren!Gewoon doorgaan, niet opgeven, misschien zit er toch ergens iemand met een beetje hart verscholen, hoewel bij de Gemeente Den Haag is dit schaars, maar je weet nooit. Succes in ieder geval!

  5. Mw. A. Demmers said

    Ben wel even geschrokken van dit alles. Ik hoop in ieder geval dat de komende feestdagen een bizonder geschenk in vorm van een huis waarin u zich eidelijk eens gelukkig voelt en die past bij u handicap. En uw houding ten aanzichtren van ambtenaren e.d. kan ik mij heel goed voorstellen. In ieder geval wens ik u prettige feestdagen en in het nieuwe jaar hopelijk een perfecte woning! Mw. A.Demmers

  6. Evie said

    U bent van harte welkom bij ons in Ypenburg, begrijp niet waarom ze zo moeilijk doen, in onze wijk in de intergratie van de gehandicapten medemens juist groot. Er zijn genoeg woningen die geschikt voor u zijn, dus gewoon blijven aandringen en op de stoep blijven staan, ook bij Vestia Nootdorp. Veel succes en een prettige decembermaand toegewenst!

  7. Mw. Dijkstra Hoogenraad said

    Ik woon zelf in Ypenburg en in een kleine 3 kamer eengezinswoning.Na vier jaar ging mijn gezondheid zienderogen achteruit, artritis en ziekte van Sollinger. Geen haar op mijn hoofd die er over na heeft gedacht om te gaan verhuizen, ik woon hier echt naar mijn zin en met plezier. De WMO heeft mijn huis dan ook aangepast, traplift, beugels en plintvrij. Mijn ervaring met Vestia Nootdorp waren in het begin ook stroef, maar u moet volhouden en de noodzaak in laten zien van uw noodzaak,er is toch een afdeliung sociaal beheer of WMO binnen Vestia?
    Houdt moed, geef niet op, als u bij uw familie wilt wonen omdat zij u mantelzorg verlenen is dit geweldig en juist de weg die de politiek voorziet. Ik begrijp u radeloosheid, maar op de stoep blijven staan, doen hoor. Ik wens u het allerbeste en hoop dat het nieuwe jaar voor u goed begint met een nieuwe woning!

  8. Rick Westendorp said

    Beste mijnheer/mevrouw, als ik dit leest vraag ik mij waarlijk af of wij wel in de staat der Nederlanden leven?
    Jeetje, hoe is het mogelijk, wat een verhaal. Ik werk zelf in de zorg met gehandicapten maar wist niet dat het woningbeleid voor gehandicapten zo slecht geregeld is. Is daar niet een aparte commissie voor? Het is toch uniek dat een deel van uw familie die mantelzorg wilt verlenen, waar kom je dit nog tegen? Als verzorgingsassistent vraag ik dan ook aan de verantwoordelijke die dit lezen,u kunt trots zijn op de mentaliteit van Nederlanders die nog voor elkaar willen zorgen, een zware taak, maar een dankbare. Zorg dat deze mevrouw of mijnheer met zijn familie samenkomen, het is uw fatsoentaak om dit uit te voeren. Eeen nieuw jaar met nieuwe kansen en een nieuwe start, ik gun het u van harte!

  9. A.C. Kanters-Merendonk said

    Schaamte…kennen de heren dit nog wel, wordt er werkelijk zo omgegaan met mensen met een handicap? Als ik dit verhaal lees, onstaat er een soort kortsluiting in mijn hoofd, een voltageprik van onbegrip. Een woning, simpelweg een woning die is aangepast of aangepast kan worden, dicht bij je familie, vertrouwd en verantwoord! Als ik de opvangcentra’s in Den Haag zie, waar benedenwoningen worden verhuurd aan drugsverslaafden in kapitale panden, dan vraag ik mij af wie nu eerst een woning verdient. Zij die hun leven structueel zelf kapot maken of zij die ongewenst gehandicapt raken. Die vraag moet de Gemeente zich zelf ook eens stellen als zij in hun begrotingen weer duizende euro’s toekennen aan opvanghuizen en centra’s. Bouw eerst eens aangepaste woningen aan hen die er niet om hebben gevraagd gehandicapt te raken! Kom toch op, Gemeente en Vestia er zijn genoeg huizen in uw bezit, verblijdt u medemens met een woning waar hij of zij recht op hebben.

  10. Caroline van D. said

    Het probleem is de cartelvorming tussen de woningbouwcooperaties en de Gemeente. Wethouders en zijn vrienden behouden “vriendschappelijke contacten” met beiden partijen. Ik heb zelf in de Gemeenteraad gezeten, ik weet precies hoe het werkt. Het is waar wat deze schrijver(ster) neerzet, daar zit je dan met je voorrangsverklaring en dan? Als er geen duidelijk beeld geschept wordt qua woningprofiel, waar moet de kandidaat dan op reageren. Als er steeds weer een woning wordt toegewezen en kandidaat moet er vervolgens weer uit, omdat de woning niet geschikt blijkt te zijn, is er een waardeloze controle van de Gemeente en WVG of thans WMO. Indien de eindtijd nadert van de voorrangsverklaring raakt men in paniek en gaat men radeloos reageren op wat voor woning dan ook, omdat een verlenging van een voorrangsverklaring maar weinig toegekend wordt. In dit geval is er inderdaad weinig om op te reageren. Het woonverdelingsysteem klopt niet, niet alleen voor gehandicapten, maar in zijn geheel niet, het wringt aan alle kanten. Ik heb het recent nog meegemaakt, een jonge, alleenstaande vrouw,(26) reageert op een kleine eengezinswoning in Voorburg. Met voor en achtertuin. Binnen twee weken kreeg ze het toegewezen.Niet dat ik het haar misgunt, maar ach lieve mensen, kijk eens om je heen hoeveel ouderen en gehandicapten verlangen niet naar zo’n woning. Nee, het is zeker misselijk makend als ik wederom dit verhaal lees en weet zeker dat er binnen dit systeem nog steeds weinig is veranderd en dat er nog veel onderscheidt wordt gemaakt in dit woonverdelingsysteem.

  11. Andrea said

    Ik kan bovenstaande verhaal alleen maar bevestigen. Ik ben al sinds zomer vorig jaar bezig met zoeken naar een rolstoelwoning en word er letterlijk moe van dat bureaucratische regels die vaak elkaar tegenwerken. In November bij vestia aan de bel getrokken voor een urgentieverklaring, en pas in februari een intake gesprek gehad nadat deze door Vestia was verzet. Ondertussen moest ik dus blijven reageren via mijn woonpas op woningen die eigenlijk niet rolstoeltoegankelijk zijn omdat volgens het systeem je minimaal iets van 26 reacties moet hebben of 3 maanden achter elkaar op woningen moet reageren alvorens men een urgentieverklaring kan aanvragen. Maar waar zijn deze rolstoelwoningen? Ow ja ik heb er 2 gezien waarvan 1 voor mij niet mogelijk was om daarop te reageren omdat de maximale leeftijd vcan 26 jaar lager was dan mijn leeftijd. Reageren op mogelijke aanpasbare woningen is volgens het huidige systeem voor mij onmogelijk, want er is altijd een of meerdere voorwaarden waar ik niet aan voldoe. Enkele voorbeelden, Minimale leeftijd te hoog, maximale leeftijd te laag, minimale inkomsten (1740 E p/m meestal woningen boven de 500 euro p/m)te hoog want ik ben chronisch ziek (C.F. met reumatische klachten en diabetes) en moet rondkomen van een WAO uitkering. Nog een merkwaardig verschijnsel is: Ik heb een voorlopig beschikking van de gemeente voor verhuiskostenvergoeding die maar een jaar geldig is vanaf januari 2009 terwijl de urgentie er nog lang niet is en dan begint het zoeken pas naar een rostoelwoning die niet of nauwelijks te vinden zijn en dan maar hopen dat de woning aan alle voorwaarden voldoet voor de verhuiskostenvergoeding want die moet ook een berging voor scootmobiel hebben. Een hoop gedoe, zoekwerk, veel onnodige bureaucratie, onwil en laconiek reacties van de woningbouw en een schrijnend tekort aan aangepaste woningen. En dit is maar het topje van de ijsberg waar ik mee geconfronteerd word en die mijn leven zuur maken en mijn gezondheid absoluut niet ten goede komt. Mijn enige troost is dat ik niet de enige ben en eigenlijk zouden wij met zijn allen moeten gaan protesteren. Massaal met scootmobiel en rolstoel bij de ingang van de tweede kamer moeten gaan staan zodat deze ontoegankelijk wordt als onze niet aangepaste woningen! Kijken hoe zij daarop reageren?

  12. tulipano said

    Wat A.F Bonnet schrijft is hemeltergend. Wat Andrea schrijft is een bevestiging van dit onmenselijke beleid. Wat Andrea er niet bij schrijft is dat hij een “oude CFer is- van al 34 jaar.
    De levensverwachting is zo ongeveer tussen de 30 en 40 jaar voor deze groep. Hij schrijft dat hij er zo moe en moedeloos van wordt, dat het hem letterlijk de adem en levensenergie ontneemt. Zijn gezondheid gaat zienderogen achteruit en helaas is er tot op heden nog geen instantie die echt voor hem dingen kan bewerkstelligen of gedaan krijgen. Hij moet er zelf voor opkomen en juist dat is niet meer mogelijk. Als er gehoor wordt gegeven aan zijn oproep en iedereen die daar nog toe in staat is zich zou melden bij de ingang van de Tweede Kamer zou dit misschien zichtbaar maken wat er aan schort. Kom op mensen help een handje zodat de regeltjes kunnen worden aangepast en deze groep aan een goede huisvesting en hulp kan worden geholpen!.

  13. Peter said

    Hier nog iemand die in hetzelfde schuitje zit, ik heb COPD, Hartklachten, en woon in een totaal ongeschikte woning, en ben al een flinke tijd bezig om Verhuis-onkostenvergoeding te krijgen, maar ho maar ik wordt van het kastje naar de muur gestuurd en bereik helemaal niets, bij de bij de WMO niet omdat mijn handicap niet in hun WERKINGSSFEER valt, de GGD geeft ook nul, ergo ik krijg GEEN Verhuiskosten,en de rapporten van mijn behandelende artsen worden doodleuk van de tafel geveegd.
    Wij wonen nu in een niet geisoleerd Benedenhuis uit het jaar Nul het tocht hier, en het is koud ( al helemaal in de Winter).
    Terwijl er wel Woningen in de Woonkrant staan die voor mij wel geschikt zouden zijn,
    Het is om nog zieker en moedeloos van te worden.

    Ik vindt het beleid van de zich overal mee bemoeiende Overheid t.o.v. de Gehandicapte medemens onmenselijk en schofterig!

  14. lisa said

    ik kan me bij jullie verhaal aansluiten. Ik heb een urgentie die over 2 weken afloopt. de afgelopen 3 maanden heb ik op 2 woningen kunnen reageren.

    Heb een urgentie voor flat woning met lift of zondere lift (maar dan moet ik traplopen wat ik niet kan)
    of een benedenwoning.

    Maar de meeste flatwoningen in denhaag zijn voor 55+ of nog iets merkwaardigs max 26 jaar (zijn nog fitaal genoeg om trap te lopen toch?

    Inkomen is te laag,,,etc etc…

    In de probleemwijken zoals schilderswijk, stationsbuurt etc…daar hebben de woningcorparaties geen regels. Jan en alleman mag daar op reageren.

    Maar in de redelijke wijken zijn er honderd verschillende regels.

    Een hoop benedenwoningen zijn voor inkomens boven de 1750, maar de meeste mensen die medisch urgent zijn hebben een wao uitkering die beneden die 1750 valt.

    Slim bedacht van de corporaties, dus uiteindelijk heb je niks aan je urgentie.

    Ik ben een alleenstaande moeder met een handicap, ik moet nu noodgedwongen mijn stad verlaten en in denhaag bij mijn ouders te gaan wonen.

    Volgens de urgentie stichting kan ik ook in zoetermeer reageren, maar dan zit ik nog ver van mijn ouders. (die geen auto hebben)
    Geloof niet dat ze het daar allemaal snappen.

    En ik vertik het alsnog in een hokje gestopt te worden door als alleenstaande moeder met een baby in een probleemwijk te gaan zitten. Omdat de stichting urgentie je dwingt wat te nemen.

    Ow u heeft een voorkeur!!!

    ja tuurlijk heb ik een voorkeur!

    Ik ga niet als die kosten aan verhuizen, aanpassingen etc uitgeven om ongelukkig en onveilig ergens te gaan wonen.

    Leuk al die regels……

  15. Hoe is het afgelopen?

    Is het gelukt? of gaat de massale rolstoel/ scootmobiel demonstratie bij de tweede kamer door?

    Vergeet dit niet:
    toiletverhuur/ want ik ben bang dat de tweede kamer ook niet voorbereid is op uw komst.

  16. Andrea said

    Ik heb in 2009 eindelijk een aangepaste woning aangeboden gekregen nadat ik mijn verhaal (boven) openbaar heb gemaakt en een mailtje naar de Burgemeester van Den Haag en woningbouw heb gestuurd met de link van deze pagina. Binnen enkele weken had ik ineens een aangepaste woning aangeboden gekregen. Toeval? Geluk? Of toch de hete adem van de media op hun nek gevoeld? Hoe dan ook mijn beperkingen zijn met deze woning grotendeels weg en ik kan verder zelfstandig leven zoals elke ander gehandicapte/chronisch ziek zou moeten kunnen!
    Als er een demonstratie komt, ben ik alsnog van de partij, want er zijn veel meer regels die ons het (zieke-gehandicapte)leven nog zuurder maken dan het al eigenlijk is! Ik vraag een voorziening niet omdat ik het zo leuk vind en/of lekker makkelijk is, maar omdat ik het jammer genoeg nodig heb! Sommige mensen willen dat gewoon niet snappen en proberen allerlei regels te verzinnen om het moeilijker te maken dan het al eigenlijk is.

    Strekte voor de woningzoekende.

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: