DenHaagOrg

Puur Haags

Specialisme

Posted by Interniek 2.0 on 1 December, 2008

Als je vage klachten hebt die van serieuze aard zijn, heb je een groot probleem in Nederland. Als alle onderzoeken uitwijzen dat er ‘niets aan de hand is’ dan heb je een nog groter probleem. Zo gaat mijn zoon Robin die al sinds zijn darmafsluiting en de spoedoperatie die daarop volgde ‘vage klachten’ heeft, afgelopen nacht om drie uur naar de EHBO van het MC Haaglanden – Westeinde.
De volgende ‘vage klachten’ heeft hij: moeilijk lopen, een slap gevoel in zijn ledematen, verminderd zicht met een draaierig gevoel daarbij. Hij is 27 jaar en heeft een sportief verleden. Met moeite heeft hij lopend de EHBO-post gehaald met ondersteuning van zijn vriendin met de in dit verband toepasselijke naam Hang.

Het is niet de eerste keer dat wij met Robin een EHBO-post bezoeken. Zelfs in de afgelopen vakantie in Florida was hij een dag opgenomen in het Sinai Medical Center in Miami Beach. Het aantal doctoren dat zich toen met hem bemoeide was beduidend groter dan de enkele coassistente die zich hier van ons afmaakt. Want de betreffende coassistente had zich ingelezen in zijn dossier en had haar diagnose al gesteld voordat zij binnenkwam.

‘Waarom heeft u niet tot het vervolgonderzoek gewacht van komende week?’, is haar min of meer stompzinnige vraag.
‘Waarom denkt u dat wij hier met zijn vieren bij de Spoedeisende Hulp zitten?’, is de wedervraag van Lida.
‘Ik zou het niet weten’, is het nog stompzinniger antwoord hierop!

Dat Robin het gevoel heeft dat hij elk moment de geest kan geven, dat hij met moeite lopend een straat verder de ziekenhuispost heeft bereikt, dat hij bij het lopen het gevoel heeft dat hij constant dreigt te struikelen en dat hij niet meer helder kan zien en dat al die signalen allengs verergeren, zijn binnen de spoedeisende hulp blijkbaar symptomen die makkelijk nog een weekje kunnen aanlopen.
‘Loopt u eens een stukje’, is na alle standaardmetingen te hebben verricht haar waarschijnlijk goed bedoelde aanpak. En als Robin met moeite een stukje de gang op schuifelt en weer terug, heeft zij ook hierop al meteen haar diagnose klaar.
‘Ik zie hier niets bijzonders aan! En ik zie verder ook geen aanleiding om dit onderzoek te vervolgen. ‘Alles’ functioneert zoals het moet. Ik geef u een hand en ga verder met mijn werk’. En daar zitten wij dan. Voor de zoveelste keer tegen een muur opgelopen.

Doktoren doen hun trucje en lijken blij te zijn dat de klacht niet binnen het beperkte deel van hun specialisme valt en sturen je in het beste geval door naar de volgende specialist. Nog nooit heb ik een specialist horen zeggen: wat zou er nu toch aan de hand zijn? Hun vaststelling geldt: ik zie geen afwijkingen dus de patiënt is gezond.

‘Loopt u eens een stukje … Ik zie er niets bijzonders aan. Goedenavond.’

Niek

Eeerder geplaatste columns

Advertisements

7 Responses to “Specialisme”

  1. naar de huisarts en via hem of haar een doorverwijzing vragen naar het LUMC of Dijkzicht in Rotterdam. Zoniet dreig met Jomanda.

    succes herman

  2. overigens herken ik de symptomen wel. Die had ik ook toen ik zwaar hyperventileerde. Maar misschien vergis ik me.

    groet herman

  3. Paul said

    Telkens als ik niet-nederlandse mensen spreek over hun ervaringen binnen de nederlandse gezondheidszorg / eerste hulp/ de ‘nederlandse mentaliteit’ etc, hoor ik vaak dezelfde klacht: ze zijn traag, totaal niet empathisch en leggen alle verantwoordelijkheid zonder pardon buiten zichzelf. Ik dacht altijd dat Nederland zo hoog aangeschreven stond qua ziekenzorg, maar ik heb grote twijfels.

  4. Fred said

    Ik doe mijn uiterste best om buiten die grijpgrage handen van dat Nederlandse “zorg” instituut te blijven. Dat is me tot nu toe prima gelukt. Ik betaal aan die zorgmaffia dan ook een afgeperste premie die ik dan maar zie als een soort beschermgeld. Zoiets als die uitbaters van horecagelegenheden aan die criminelen moeten betalen om verdere schade te voorkomen. Je loopt inmiddels een groter risico om door toedoen van die nazaten van Dr. Killdare het loodje te leggen, dan in het verkeer.

  5. Ik had ooit oogklachten en knalde in het oogziekenhuis hard tegen een muur. Men vroeg waar ik last van had(zweetvoeten?). Met mij n zoon heb ik 2 jaren moeten leuren van medicus naar medicus, het bleek PDD-NOS te zijn. Toen mijn moeder ooit verward binnenkwam bij een artsenpost met de linkerarm verlamd dacht men aan incontinentie, het bleek een beroerte te zijn. Een Diagnose stellen schijnt lastig te zijn tegenwoordig.

  6. Wil Vonk said

    @Niek: wat een verhaal. Ik zou teruggaan naar de huisarts wanneer hij daar een goede band mee heeft. Op deze manier worden de klachten alleen maar erger. Sterkte!

  7. Men moet niet altijd de diagnose van de specialist in twijfel proberen te trekken.
    Ik heb zelf regelmatig van die mensen die een second opinion gaan vragen, maar bij de autopsie blijk ik meestal toch wel gelijk te hebben gehad.

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: