DenHaagOrg

Puur Haags

Adonis

Posted by Interniek 2.0 on 19 August, 2008

Elke middag vlak na de lunch valt er een bepaalde stilte over dit deel van het strand. Dan komt hij tevoorschijn. Een tot leven gewekte Griekse god. Groot, bruin, gespierd en atletisch gebouwd. Met een vastberaden blik tuurt hij in de verte over zee. Een handdoekje hangt nonchalant om zijn gespierde nek met paardenstaartje. De vrouwen houden op waar ze mee bezig zijn. Vooral de aandacht van hen weet hij te vangen. Maar ook ik ben geboeid door dit dagelijkse schouwspel.
Zonder aandacht voor zijn omgeving stapt hij richting branding. Dromerige blikken dwalen nu mee richting Egeïsche Zee. Vlak voor de branding laat de atleet het handdoekje nog net in het droge zand vallen. Niks voelen of het water niet te koud is en langzaam doorgaan zoals ik altijd doe. Zonder snelheid te minderen springt hij de golven in.

De vlinderslag die hij nu inzet is van een perfectie die je alleen op de Olympische Spelen ziet. Slag na slag duikt hij onvermoeibaar op en in de golven. Met een verbazingwekkende snelheid en zonder onderbreking verdwijnt hij richting horizon. Steeds verder verplaatst de forse boeggolf zich richting einder totdat hij volledig door de golven is opgenomen. De zee houdt van hem en hij houdt van de zee.

Ik waag mij niet in het water rond deze tijd. Dat is niet slim als je nog iets van het sportieve imago dat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd wilt behouden. Gewoon blijven liggen is mijn advies tot hij weer weg is. En hij komt ook steeds weer terug. Niet rustig zwemmend, moe van de inspanningen van de zwempartij. Nee met diezelfde onvermoeibare maar o zo vermoeiende vlinderslag stuurt hij weer op de kust aan. En net als hij kan staan, loopt hij druipend van het water rustig weer het strand op. Hij toont geen enkel teken van vermoeidheid. Ik moet na een paar slagen vlinderslag alweer iets anders bedenken om mij geloofwaardig te verplaatsen. Vluchtig droogt hij zich af en legt het handdoekje nu over een van zijn gespierde schouders. Dan wandelt hij rustig terug naar waar hij vandaan kwam, richting het vrij liggende restaurant van ons hotel.

Was het maar vast avond, denken de vrouwen en sommige mannen op het strand. Dan schenkt hij weer keurig gekleed in een zwarte broek met een smetteloos wit overhemd en een strikje daarboven de wijn bij ons aan tafel in.

Niek

Eerder geplaatste columns

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: