DenHaagOrg

Puur Haags

  • Meest recente berichten: Haagspraak

    Akbar Graffiti Jam 2019

    Graffiti gemaakt door Jim Het is alweer veertien dagen geleden dat Akbar Simonse, vriend en graffitifotograaf merkte dat er iets aan de hand was. De lust om te fotograferen ontbrak en reageren op Flickr en Facebook leverde problemen op. Na een aantal bezoeken bij de huisarts werd hij doorverwezen naar het MCH Westeinde. Na wat […]

    Wordt Struikelsteen Zwerfsteen?

    Struikelsteen George .J.L.Maduro Frederik-Hendriklaan 111 Den Haag Het is alweer een week geleden dat ik op Flickr een comment onder de foto van de struikelsteen van George Maduro kreeg met de vraag waar de steen precies lag. De vragenstelster Jacqueline M uit Wenen kon de steen niet vinden. Zij was op doorreis naar Wenen maar […]

    Gevelsteen A. Kerdijk aan onderhoud toe

    Het is alweer een tijdje geleden dat Paul van Nieuwkerk mij een foto van een gevelsteen stuurde met de vraag of ik deze al eens gefotografeerd had en of ik wist wie erop afgebeeld werd. Ik moest de vraag met nee beantwoorden. Later stuurde hij mij een mail met de naam van de persoon. Het […]

  • Recent Comments

  • Follow DenHaagOrg on WordPress.com
  • Archives

In memoriam Freddy Haayen

Posted by daanvanmeerdervoort on 31 July, 2007

Het moet ergens aan het begin van de jaren zeventig zijn geweest. Den Haag was absoluut popstad nummer 1. Ik mocht regelmatig babysitten bij de muzikale broers Hans en Jan Vermeulen. Dat was een groot plezier, want er stonden overal in huis muziekinstrumenten en als de kleintjes naar bed waren greep ik de voor mij destijds onbetaalbare Fender en Gibson gitaren en speelde totdat de familie thuis kwam. Mijn eerste akkoorden heb ik dan ook van deze mannen geleerd. Ik had weleens laten vallen dat het me geweldig leek om eens in een opnamestudio te mogen kijken. Met wat vage beloften had ik me af laten schepen, maar in een kerstvakantie kwam het er dan toch van. Ik had zo lang bij Jan gezeurd dat hij er niet meer onderuit kon. Op een maandag zou er opgenomen gaan worden in de legendarische GTB studio’s aan de Jan van Nassaulaan ’s-Morgens vroeg, dat moet een uur of elf geweest zijn want muzikanten zijn niet zo matineus, haalde roadmanager Hans Kennedy (die later nog een prima kapperszaak in de Zoutmanstraat zou openen) me op met de Sandy Coast-bus. Al mijn vrienden uit de straat zagen groen van jaloezie toen ik in de bus stapte, met mijn gitaar in de hoes op mijn rug. Niet dat ik ‘m nodig zou hebben, maar ik had de hele week al rond lopen bazuinen dat ik maandag “de studio inging”. Dan moet je wel op z’n minst je eigen gitaar meenemen.

Alle mannen van de Sandy Coast werden opgehaald. Hans Vermeulen stapte met beker koffie en al in in de Voorburgse van Geusaustraat. Hij was nauwelijks verbaasd me te zien. Ron Westerbeek, de keyboardman, bleek met geen tien paarden wakker te krijgen en toen hij eindelijk in de bus zat viel hij vrijwel direct weer in slaap.

De GTB studio’s waren onvergetelijk. Onmiddellijk bij binnenkomst viel de sfeer me op. Het was er op een eigenaardige manier rustig. Later begreep ik dat dat kwam omdat vrijwel alle geluid “dood” viel door de isolatie. Er hing ook een eigenaardig luchtje. De lucht van buizenversterkers die al een paar uur aanstaan vermengd met sterke koffie en zweet.

Ik werd op een stoel geplant met de mededeling “kop houwen en zitten blijven !” De mixageruimte achter dik glas was heilig en het absolute domein van Freddy Haayen. Bij hoge uitzondering mochten Hans en Jaap Eggermont die kleine kamer binnen en zich bemoeien met het eindresultaat. Haayen was als een slavendrijver; tracks die twaalf, dertien keer opnieuw moesten waren geen uitzondering. Toen het er eindelijk opstond en Jan vroeg hoe het resultaat was, maakte Freddy het gebaar van “zozo”. In de eindmix stonden Hans en Freddy aan de onmetelijke mengtafel en terwijl de tape liep renden ze als bezetenen van knopje naar knopje om de ene track in de andere over te laten gaan. Wat een vakmensen ! Wat een gedrevenheid !

Jan Vermeulen keek gespannen naar het tafereel en Ron Westerbeek trok nog een flesje bier open. Drummer Onno Bevoort was de kalmte zelf, op het verlegene af. Erg veel meer als “Sorry !” heb ik hem niet horen zeggen. Na ruim een uur was de mix klaar en werd het opgenomen nummer beluisterd. Iedereen was enthousiast, behalve Freddy Haayen: “De zang moet over, de chorus deugt niet !” Ik zag Westerbeek instorten, Hans gezicht stond op onweer en Jan zuchtte nog maar eens diep. Terug naar de zeer warme opnameruimte. Nu zingen zonder instrumenten en ieder op een aparte track. Ik kende het nummer ondertussen uit mijn hoofd en zong het zachtjes woord voor woord mee, zittend op mijn stoel buiten het bereik van de microfoons. Na de eerste opname klonk de stem van Freddy door de intercom: Wie doet dat hoge gedeelte, dat is veel te zacht ! De mannen keken elkaar eens aan en haalden de schouders op. Freddy spoelde de tape terug en liet een stukje horen. Ik schrok me de pleuris, dat hoge piepstemmetje, dat was ik ! “Nou … Wie is dat ?”vroeg Freddy ongeduldig ?” Onzeker stak ik mijn hand op. “Jij ??, zei Hans. “Pak die microfoon voor die versterker eens”, gebood Freddy. Ik pakte de microfoon. Tegen een technicus zei hij: “Regel die effe in”.

“Op dit stukje, het begin van de maat, zing je mee tot hier aan toe.” Ik begreep er geen reet van, maar Jan knikte glimlachend en knipoogde naar me. Hij zou wel een teken geven. Daar gingen we. De band liep, de muziek speelde, Jan gaf me het teken en ik zong. Na vier keer opnemen stond het erop. Freddy riep door de intercom: “Zeg blaag, kom es effe hier” en Hans duwde me naar binnen. “Uitstekend gedaan, jongen. Wie ben jij ?” Ik bloosde en heb vast gestottert: “Ikke…. Ik ben Daan, meneer”. Freddy legde zijn hand op mijn schoudertje en zei:

“Zoek een bandje en kom dan nog maar eens terug.”

Ik heb zijn raad opgevolgd, maar heb nooit in de schaduw kunnen staan van de groten uit de Nederpop die een belangrijk deel van hun populariteit te danken hebben gehad aan Freddy Haayen: Golden Earring, Greenfield en Cook, Euson, Earth and Fire, Sandy Coast, Cobra, en zo nog veel meer, met als hoogtepunt het Holland Project, waar de bijna de hele Polydor, lees Freddy Haayen “stal” aan meewerkte.

Afgelopen week is-ie overleden, Freddy Haayen, hij mocht maar 66 jaar worden. Maar voor muzikaal Den Haag is er niemand belangrijker geweest dan hij. Velen zullen zijn gedrevenheid, zijn passie en commercieel inzicht altijd blijven herinneren. Eigenlijk heeft muzikaal Den Haag nog steeds een Freddy Haayen nodig. Hij zal zeer gemist worden.

Advertisements

3 Responses to “In memoriam Freddy Haayen”

  1. Artie DeMonte said

    Ik hoop dat mijn computer vertaalt mijn Engels in het Nederlands correct. Het was met grote saddness dat ik de dood leerde Freddy’s van drie jaar geleden. Hij was een dierbare vriend – een “broeder” – wanneer hij leefde in de VS als de voorzitter van Polydor. Zijn zonen, Ricky (die ik geleerd om te drummen) en Denny waren mijn “aangenomen neefjes.” Annake, zijn vrouw, was geliefd als een zuster. We hebben ook een professionele relatie had. Hij tekende mijn band “Banchee” om Polydoor (een “ontwikkeling” contract) en, hoewel we geen succes hebben, Freddy was altijd ondersteunende en verzorgende … dwingt ons moeilijk om de beste muzikanten en songwriters we konden worden. Zijn advies nog steeds inspireert me aan deze dag, 27 jaar later. Hij stelde me voor aan de jongens in Earring, The Who (hij zelfs het opzetten van een jamsessie met John Entwistle in de kelder op zijn Harrison, New York thuis). Ook Freddy stelde me voor aan Mick Jagger. Hij introduceerde me altijd als “een voortreffelijke drummer en songwriter,” maakt me voel en belangrijke probleemgebieden onder de kunstenaars die ik bewonderde. Het was een goedheid zal ik nooit vergeten. Dus, rust in vrede mijn geliefde vriend. Ik zal je nooit vergeten. – Artie 04.25.2010

  2. Ja, beste schrijver, dat waren nog eens tijden he, de GTB studio,
    Wat een leuke studio, een familie bedrijf, waar alles zo bijna zelf ontwikkeld en gebouwd werd. En wat ik helemaal het mooiste vond is dat ik daar mocht werken en beneden in het souterain mijn plek had, die onmetelijke mengtafel heb ik mechanisch gemaakt, deel voor deel, gaatje voor gaatje, gleuf voor gleuf en daarna nog de diverse versterker delen de buisvoeten er in en begonnen met de versterkers in elkaar te solderen. Toen ben ik ingeruild en naar B&O gegaan als technicus / filiaal medewerker aan de Veenkade 4, ik werkte ook nog vooor GTB als vrijwilliger en freelance. Met mijn maandloon hebben ze toen een dure 24 kanaals bandrecorder gekocht, die ook weer zelf verder van de electronica werd voorzien. Ip 28 jarige leeftijd heb ik den Haag verlaten om te gaan werken bij rotterdam, voor ESSO, als tecdhnicus meet en regeltechniek op de raffinaderij, waarna ik het process ben gaan bedienen, geeindigd ben ik bij technical. De sfeer was daar heel anders dan bgij GTB. Het pensioen dat ik daar verdiend heb trouwens ook. Ik doe nog steeds in licht en geluid, de technischge nogelijkheden in een workstation van ca 6000 euro is meer divers dan toen mogelijk was in welke studio dan ook, maar die sfeer he, die krijg je nooit uit zo een machine.
    Ik mis GTB nog steeds, en heb wel een wikipedia pagina aangemaakt, http://nl.wikipedia.org/wiki/Gerard_Theo_Bakker

    Ik ben nu 65 en hobby er wat op los. met mijn eigen spul, waaronder een 16 en een 32 kanaals workstation, een hele mooie microfoon kist en de benodigde kabels en andere noodzakelijke dingen. zo heb ik regelmatig een leuke avond met wat ouwe rakkers die nog steeds heel goed gitaar blijken te spelen.

    Mijn geluids systeem voor de band versterking is een voortvloeisel van de dingen die ik bij GTB geleerd heb en ik denk dan ook met weedmoed terug aan dat andere deel van GTB de geluids systemen buiten de deur, waar ik vaak als enige assistent van Pa Bakker naar toeging om het spul te bedienen, Erik Bakker, Willem Makkee en Henrie Bentzon waren er dan al geweest en het spul stond dan al keurig opgesteld, Henrie is bij GTB studio-techniucus geworden, Willem Makkee werd een begenadigd Mastering engineer in Duitsland, google die maar eens, hij is van wereld klasse………..

  3. Tim said

    Ik lees dit stukje nu pas. Geweldige tekst! Alsof ik zelf ook in die studio zat, ik kan me de sfeer helemaal inbeelden.

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: