Patatje

Nu het lente is, willen veel Hagenaars op hun koopzondagen en andere schaarse rustmomenten niet wéér naar de meubelboulevard, maar naar Meijendel. Naar buiten! Het Haagse Bos in, snel nog even naar Reigersbergen voordat dit wondermooie vogelgebied geheel ten prooi valt aan een ongewenst automobielmuseum, of de bosjes van Poot.

Oneindig

De Grote Markt had zich nog eens uitgestrekt in het lage zonlicht en liet de schaduwen geduldig over zich heen glijden. Aan één van de uitgezaaide tafeltjes had een gezette man als een walrus op een ijsschots plaatsgenomen en wachtte met oergeduld op zijn bestelling. De klokken van de Grote Kerk galmden een behoorlijk aantal vroege uren en een grote groep duiven cirkelden als herfstbladeren door de lucht. Op het plein kwam een lange, bleke jongen naar buiten en bracht een

Afdrukken

‘Kijk Niek, dit is nu kwalitatief een mooie foto. Goed van verhouding en grootte’. Aan het woord is mijn vader over een kleurenfoto die zijn broer heeft gemaakt en die door een fotocentrale is afgedrukt. Hij vergelijkt deze met de zojuist door mij in mijn donkere kamer afgedrukte zwart-wit foto’s van een bijzonder klein formaat. 

De kelderkast annex provisiekast onder de trap naar de buren is mijn donkere kamer (DoKa). Daar mag

De Hiaspora

In de loop der tijden heb ik het gevoel dat er sprake is van een Haagse diaspora (Hiaspora), de leegloop uit Den Haag.
Roel van Duijn is een bekende “Amsterdammer” en medeoprichter van de Provo’s maar heeft zijn jeugd doorgebracht in het Moskou achter de duinen.

Hoor je het eens van een ander

Willem Post schrijft over steden in Amerika maar vindt Den Haag toch nog steeds nummer een. Lees het zelf in zijn column op de site Wereldstadaanzee.nl.

Vennepark en de sprookjes van Grrr…

Een drugsgebruikersruimte aan een kinderspeelplaats is geen goed plan.
Maar aan het Vennepark werd dat er wel doorgedrukt.”Vanuit het hele land werd daar met ongeloof op gereageerd, wie dat ooit bedacht had?” Probeer daar maar eens een aannemelijke verklaring voor te geven.
Toch maar even een poging wagen; Ja moet u eens luisteren, we hebben een invasie gehad van de PvdA, (mirror) en die wethouder was eerst een jongetje, maar die liep om begrijpelijke redenen alle dagen weg

Oh ja……

Oh ja…. En dan krijgen we dat gemeut van “terug van weggeweest “ of de “cirkel is rond “ en meer van dat soort clicheehachee. Daan is niet weggeweest, Daan heeft effe andere dingen gedaan. De cirkel is rond, ja natuurlijk is een cirkel rond ! Kom me roepen als je een rechthoekige cirkel hebt ! Daan schrijft weer,  en wel met veel genoegen voor deze site.

Vanaf heden in dit theater weer regelmatig onderhoudende, prikkelende, irritante, zelfingenomen, lachwekkende, columns.

Nu ik dit stukje terug lees schiet me ineens een strofe uit het “Haags Gebed” in mijn gedachten :

“ Ik dank U, Heer, voor mijn moedertaal. Het Algemein Beschaaf Haags. Opdat ik nooit om een bijvoeglijk naamwoord verlegen hoef te zitten”.

Nou, voor onze scheidende burgervader kan ik nog wel wat bijvoeglijke naamwoorden bedenken:

Gladde, snelle, kort-maar-krachtige, aanwezige, regelneverige, ambitieuze op het streberige af, ambtelijke, grijze, onzichtbare, onverklaarbare, ervaren, gedreven, ei-gen-wij-ze, handige, soms slinkse, mierenneukerige, muggenzifterige, gierige, goedlachse, fout geklede, met5 de verkeerde op de foto gegane, praatzieke, opportunistische, koninklijke, burgemeester.

Hoe gemakkelijk had ik hier twee a-4 tjes kunnen vullen, maar dan was u na de eerste alinea al afgehaakt. Er is één bijvoeglijk naamwoord dat u mist: “bescheiden”. Deet is niet bescheiden en dat hoeft ook niet. Als je iets gedaan hebt en je bent er trots op dan mag je dat aan de grootste klok hangen. Onder Deet is de Haagse skyline drastisch veranderd. De waterline ook trouwens, maar daar gaat het nu effe niet over. Als ik nu vanaf het Prins Klâhsplèn de stad binnenrijdt denk ik weleens “Ik wou dat m’n Opa dit nog es zou kunnen zien !” Mijn grootvader was taxichauffeur bij de Red Tax en heeft wat afgekankerd op de stad. Nog steeds is het bij mijn weten de enige stad ter wereld waar men omleidingen omlegt, en waar het zand al op 6 kilometer van de kustlijn begint, maar het wordt wel wat. Natuurlijk vind je niet alles even mooi, maar dat vind ik van mijn vrouw ook niet. En die heeft me toch een skyline !! Maar dit terzijde.

Als je ergens van houdt neem je de slechte kanten erbij, dat geldt ook voor Den Haag. En soms was één van die slechte kanten de burgemeester. Maar door de bank genomen mogen we blij zijn dat we Deetman hebben gekregen en niet zo’n nagemaakte meelworm als die Cohen van Amsterdam. Die komt alleen van z’n kont als er een bekende nederlander begraven word. Eén ding moeten we Deetman in ieder geval nageven: dattie nooit op je begrafenis zal komen.

Zussendag

Zo af en toe houden we samen een zussendag. We horen en zien elkaar niet zo vaak dus deze dagen worden door beiden gekoesterd.

Ditmaal had Zus een leuke uitgaanstip gezien. Den Haag: kunst en culinair. Nou, gekoppeld aan wat winkelen en een lekkere lunch is dat voor ons ruim voldoende.
“We treffen het met het weer,” zei Zus de dag ervoor aan de telefoon, “alleen in het uiterste oosten worden wat buien verwacht.”
Ik hoorde, toen ik de dag erop in de auto zat op weg naar Zus, over buien in het westen die zouden kunnen vallen in de namiddag.

Samen op de fiets naar het station en met de trein naar de stad van onze keuze. Pratend trokken de stations aan ons voorbij en pratend belandden we aan de koffie mét op een terrasje. Het was nog geen halfelf, de dag lag veelbelovend vóór ons. We liepen naar het statige Lange Voorhout waar niet alleen sculpturen waren, maar ook een antiekmarktje dat naar ons lonkte. Het was donker tussen de hoge oude bomen en er vielen een paar druppels. Ach, zo’n buitje, de bomen vingen het meeste op en van kraampje naar kraampje onder de luifels genoten we best.

Daarna liepen langs de sculpturen van Australische kunstenaars en ik betreurde het dat ik de verkeerde keus had gemaakt die ochtend: óf een flesje water in mijn tas óf een parapluutje. Ik had mijn keus op het flesje laten vallen. Zus had inmiddels een handige plastic poncho om haar schouders hangen.

Al lopend en kletsend kwamen we uiteindelijk op het Noordeinde. Op verschillende locaties in die buurt presenteerden afstuderenden van de modeacademie hun ontworpen collectie. Zus en ik zijn beiden geïnteresseerd in mode en het maken ervan, dus met ‘kennis van zaken’ bekeken we de ontwerpen en bespraken de details. We maakten een praatje met de jonge meisjes en ergens anders met een trotse moeder die, zo bleek uit haar verhaal, in panieksituaties thuis ook de nodige handjes meehelpt. Zus en ik, die zelf al ouder zijn dan de trotse moeder, konden haar goed begrijpen. Over een rode loper die, de regen negerend, intussen nog werd neergelegd, liepen we verder. Wat jammer voor de culinaire ondernemers die gehoopt hadden op een feestelijk buitengebeuren. De natte tafeltjes stonden er net zo troosteloos bij als de obers met hun zwarte schorten.

Wij schoten een eetcafeetje binnen voor een heerlijke lunch. Werd het al niet wat lichter in de verte? De opklaring koos jammerlijk het hazenpad. We wipten allerlei galerieën binnen, waar we even gemakkelijk onze dagelijkse dingen, als schilderijen en beelden bespraken. Het ging steeds harder regenen en omdat we alleen in straten liepen waar de ‘gewone’ winkelketens niet gevestigd zijn, kon ik nergens een parapluutje kopen om verdrinken te voorkomen.

Zus ontdekte steeds weer een vlag waaraan we konden zien dat er een collectie getoond werd. Op een prachtig binnenplaatsje onder een druipend zeil hingen ontwerpen met veel breiwerk. Een meisje met blonde vlasharen, die haar een fragiel uiterlijk gaven, zat breiend te wachten op de dingen die komen gingen. Ik vond de binnenplaats mooier dan haar wat winterse ontwerpen, maar het met losse, bijna spinrag-achtige gebreide rokje was elfjesachtig en bij de ontwerpster passend. Een stukje verder had een ander gebruik gemaakt van twee thema’s, die op steeds verschillende manieren terug te vinden waren in haar kledingstukken. Ik houd wel van de creativiteit die ik hier steeds in de ontwerpen zag en moest lachen om de met een kruissteek geborduurde kopjes die de kleding sierden. Leuk ook te horen dat, werkelijk alles door de afstuderenden zelf geregeld moest worden. De modellen die de avond tevoren geshowd hadden, het foldermateriaal, de aankleding van de locaties enz. Ik was onder de indruk.

We liepen uiteindelijk richting station en kochten op het laatst nog een paraplu, die niets meer van mijn verzopen outfit kon redden, maar toch een gevoel van bescherming bood. Toen ik met de auto het laatste stuk naar huis reed, kwamen uiteindelijk de verwachte opklaringen nog.

Thuisgekomen bleek de donkerblauwe verf van mijn gemakkelijke open schoenen zich hardnekkig op mijn voeten te hebben vastgekleefd. Mijn pasgekleurde haar had de overtollige verfstof op mijn witte kraagje in vage vlekken achtergelaten. Het stond in schrille tegenstelling tot de fijne ontwerpjes die ik had staan bewonderen. Ik boende mijn voeten schoon en wist dat we dit beiden als een nat pareltje aan de ketting van zussendagen zouden onthouden.

Ria Rademakers

De Politieman

Het was een zonnige lentedag en ik besloot om met mijn Zebra naar mijn moeder te gaan. Mijn Zebra is een scootmobiel die ik van de WVG (Wet Voorzieningen Gehandicapten) in bruikleen heb gekregen. Het gevaarte was wijnrood, maar omdat ik een andere kijk op schoonheid heb, vond ik het nodig om met behulp van de Dienstenwinkel mijn voertuig een Safarilook te geven. Op de Onderzoeklaan werd ik aangehouden door een wit gestreepte geen Safarilook politieauto. De nog stapvoets rijdende rechter opende het raampje en de diender met snor sommeerde mij te stoppen.

Een jonge Bromsnor keek mij strak aan. Bij mij schoot er van alles door me heen. Heb ik bij rechtsaf wel mijn hand uitgestoken? Reed ik soms te hard? Gaf ik geen voorrang aan een langzaam overstekend bejaard echtpaar? Deze ideeën heb ik allemaal nog overgehouden uit de tijd dat ik nog een jongeman was van net na de oorlog …toen agenten nog gezag hadden.
‘Dag agent wat kan ik voor u doen?’, zei ik met angst in mijn schoenen. De rijdende kit had opgemerkt dat mijn bromfietsplaatje vijf jaar oud was en ik mij nu onverzekerd op de openbare weg bevond.

‘Dat is niet zo best’ zei de stilstaande agent, nadat hij mijn oude verzekeringspapieren had ingezien en hij tot de conclusie kwam dat ik niet de juiste groene kaart bij mij had. ‘Normaal zeggen wij dan tegen de verbaalde’, zei de pet verder: ‘ga maar lopen …maar dat is in uw geval een beetje moeilijk’. Ik keek de surveillant hulpeloos aan. Ik verwachte eigenlijk een arrestatie wegens bezit van te veel aangeboren afwijkingen. De agent had een goede bui en liet mij gaan met de waarschuwing: ‘De volgende keer als ik u tegenkom is uw voertuig wel in orde, ja!’ De snor stapte weer in de gereedstaande dienstauto en als ware zij een overval van plan scheurden zij hals over kop weg op naar verre bestemmingen. Bekomen van de schrik volgde ik gespannen de vlucht van de klabakken om vervolgens mijn Zebra in werking te stellen.

Dit is een mooi verhaal om aan mijn moeder te vertellen, dacht ik zo onderweg. Eindelijk na vijf jaar onveilig rijden toch nog door de politie aangehouden. De integratie van gehandicapten komt in deze maatschappij eindelijk op gang.

Ymir

De Chinese kwakzalver

Vorige week dinsdag reed ik met mijn scootmobiel door mijn mooie stad Den Haag. De kwestie was dat ik op “tv west” een item zag over Chinese thee. In verband met mijn nieuwe ziekte: “Suiker” door intimi ook wel diabetes genoemd, moest ik voor mijzelf die afslankthee hebben. In deze uitzending verzorgd door onze regionale held Jeffrey Huff vertelde een Nederlandse mevrouw dat haar thee hielp bij afvallen, vetverbranding, cholesterol en nog veel meer der wondere chemische werking.

Dus ik toog daarheen, maar ik had geen adres of huisnummer. Het enige contact dat ik had was een onbekend adres in Chinatown, dat ik uit de Gouden Gids had gehaald. Tot dusver had ik nog geen vrienden of kennissen uit de Chinese wereld. Ik zag op een zeker nummer in de Wagenstraat een oriëntaalse naam op een niet zo schone winkelruit staan. Mijn scoot en ik reden met moeite het belendende pand in, en na een paar minuten wachten kwam er een schone Aziatische vrouw mijn kant op.

‘Goedendag’ zei de hinde. ‘Waal kan ik u mee helpen?’ Ik zei dat ik op “tv west Huff “ had gezien en afslankthee zocht. De jonge vrouw glimlachte geheimzinnig. Ik wist niet of zij mijn verzoek goed had begrepen.‘Gaat u hiel maal staan dan vult u dit asieltje in en ik geef u consult.’ Ik zei prachtig maar ik zoek alleen afslankthee.

‘U hiel invullen.. U ziekte glaag.’ Ik vulde netjes de diagnose in. “Suiker en moet afvallen.”

De vrouw zag het rapport en ging de operatietafel klaar maken. ‘U hiel zitten dat ik u tong kijken en ik u kluiden geven.’ Mooi zei ik bedeesd maar wat gaat mij dat kosten?

‘Consult …18 eulo, kluiden …43 eulo. Totaal voor u 61 eulo.’
’Sorry mevrouw maar ik heb alleen een WAO en kan dit niet betalen maar ik wil enkel thee!’

Zij keek mij vragend aan en vroeg zich waarschijnlijk af waarom ik zo vreemd praatte. Intussen was er een andere mannelijke kwakzalver bij gekomen en zij praatten in het Chinees over mijn gierigheid.

‘Ja, ik u helpen met pillen ja!’ Ze liep naar een medicijnkast en haalde er een vreemd doosje uit. Ik kreeg het kleinood en zag drie maal daags staan. ‘U innemen veel watel.’ ‘Ok wat kosten deze pillen? ‘12 eulo 50.’ ‘Dat is mij ook te duur riposteerde ik en ik zoek echt alleen maar thee.’‘Thee meneel hebben wij niet, alleen maar kluiden en pillen.’ Ik keek verdwaasd rond. De winkel zag er ook erg ongezellig uit en het had de reuk van een illegaal abattoir. Ik groette de dame en heer beleefd en spoedde mij uit deze vreemde kruidenwinkel weg. Zij keken mij waarschijnlijk niet meer zo vriendelijk na.

Verlaten door de goden reed ik in de overvolle Wagenstraat richting huis, met in mij de gedachten dat ik nooit te weten kom of de Chinese paramedische wereld mij ook echt kan helpen?

Ymir