Oneindig

De Grote Markt had zich nog eens uitgestrekt in het lage zonlicht en liet de schaduwen geduldig over zich heen glijden. Aan één van de uitgezaaide tafeltjes had een gezette man als een walrus op een ijsschots plaatsgenomen en wachtte met oergeduld op zijn bestelling. De klokken van de Grote Kerk galmden een behoorlijk aantal vroege uren en een grote groep duiven cirkelden als herfstbladeren door de lucht. Op het plein kwam een lange, bleke jongen naar buiten en bracht een kopje koffie naar de dikke man, die er in zijn geheel niet op reageerde. Niet uit onbeleefdheid, maar hij was simpelweg te diep in gedachten verzonken. Zijn blik stond op oneindig als dat van een standbeeld. Deze man moest misschien iets verzinnen, of op een andere manier aan geld zien te komen, of accepteren dat ze er niet meer is. Wat het ook was, het hield hem aan het rieten stoeltje gekluisterd, terwijl de warmte van z’n koffie dampte en enkele stadsduiven ongeduldig tussen de tafelpoten sjokten.

Er verscheen een andere man die haastig de tramtunnel uit kwam lopen en de trappen naar het plein nam alsof hij een podium beklom om er een prijs in ontvangst te nemen. Eenmaal boven bleef hij even staan om de zon als een mijnwerker te begroeten en stapte toen op een aanstekelijke manier het plein op. Het moest een bekende zijn van de man aan het tafeltje, want toen deze hem zag, kwam er plots beweging in zijn gestalte en trok hij zich overeind. Ook de vrolijk stappende man herkende zijn goede vriend of vage kennis, sloeg de armen verrast open en liep op diens tafeltje af. Er werd hevig met handen geschud, waarbij ze alle vier zelfs aan bod kwamen, en twee minuten later waren ze als dronken zeelieden in gesprek. De dikkerd deed duidelijk verhaal over wat het ook was dat hem zijn koffie koud liet worden en de vriend zat er met oneindige ontvankelijkheid naar te luisteren, om soms met een sympathieke hand in de ander z’n schouder te knijpen. Nadat hij het verhaal had aangehoord liet hij merken dat hij zijn vriend volledig begreep door nijdig met de wijsvinger op de tafel te tikken en brede en wijde handgebaren te maken als een Italiaanse sportvisser, om het probleem visuele afmetingen te geven. Vervolgens relativeerde hij de hele kwestie door de handen af en toe door de lucht te laten wapperen en de schouders omhoog te trekken alsof hij door een koude regendruppel in de nek werd getroffen. Toch was de dikke man niet meteen overtuigd. Hij boog wat naar voren met de handen in de schoot en schudde soms het hoofd als een voetbalsupporter die zojuist een minderwaardige tegenstander had zien scoren. Toen stak de vrolijke man ineens triomfantelijk een wijsvinger omhoog en produceerde met de andere hand een klein kistje uit zijn binnenzak. Hij haalde er twee veel te lange sigaren uit die men eigenlijk dient te bewaren voor een geboorte binnen de familie of de dood van een rivaal, en overhandigde er één aan zijn vriend. Deze nam de sigaar meteen aan met een voorzichtigheid alsof het een opgerold briefje van duizend betrof, keek zijn vriend even aan met een glinsterende blik en mompelde iets wat de vriend met een knipoog beantwoordde. Ze staken de sigaren gezamenlijk op en onder het genot van de rijke walm begon de eens zo troosteloze man amicaal te vertellen over van alles en nog wat en de vriend lachte hartelijk om iedere passage. Toen er een berustende stilte viel, keek de dikkerd in het rond en stond op, om zijn vriend, die even energiek opveerde, nog hartelijk de hand te schudden, hem op zijn beurt in de schouders te knijpen en liep toen, met de sigaar in de mond, in stevige pas het plein over.

De vriend keek hem na en stond even doelloos naast het tafeltje, als een straatmuzikant zonder instrument, en nam toen weer plaats op zijn stoel. Zijn halve sigaar bleek uit te zijn gegaan en hij klapte op zijn zakken naar een doosje lucifers of een aansteker, maar moest het opgeven en legde de sigaar in het asbakje op tafel. Even omklemde hij de leuningen van de stoel, als iemand die in een opstijgend vliegtuig zit, maar zakte toen langzaam onderuit. De klokken van de Grote Kerk galmden weer, de duiven vlogen op en de schaduwen gleden voorbij. Hij bleef zitten. Misschien moest hij ook nog iets verzinnen, of op een andere manier aan geld komen, of accepteren dat ze er niet meer is. En hij keek voor zich uit met een blik op oneindig, waar alleen een vriend je van redden kan.