Afdrukken
Geplaatst door interniek op 18 januari, 2008
‘Kijk Niek, dit is nu kwalitatief een mooie foto. Goed van verhouding en grootte’. Aan het woord is mijn vader over een kleurenfoto die zijn broer heeft gemaakt en die door een fotocentrale is afgedrukt. Hij vergelijkt deze met de zojuist door mij in mijn donkere kamer afgedrukte zwart-wit foto’s van een bijzonder klein formaat.
De kelderkast annex provisiekast onder de trap naar de buren is mijn donkere kamer (DoKa). Daar mag niemand binnen komen als ik aan het afdrukken ben. Anders wordt het fotopapier overbelicht. Ik druk al heel lang af. Al sinds mijn elfde schat ik. En dan heb je niet veel geld om fotopapier te kopen. Dus hebben mijn standaard foto’s het formaat van een visitekaartje (!) en hebben mijn ‘vergrotingen’ de maten zes bij negen centimeter. Maar dan moet het ook wel een mooie plaat zijn. En dat haalt het nog niet bij het formaat kleurenfoto dat mijn vader mij nu laat zien.
Daar sta ik dan in mijn korte broek in een kamer vol visite met ooms en tantes tijdens de verjaardag van mijn vader. Maar ziet hij dan niet dat mijn zwart-wit foto van compositie en gradatie gewoon veel mooier is ? En realiseert hij zich niet hoe zijn kleine vent in het donker heeft zitten otteren met ontwikkelaar en fixeer in die krappe ruimte van de kelderkast?
Als ik dagen later een van die foto’s ‘uitvergroot’ aan hem toon, vindt hij deze opeens wel mooi. Dat zie je wel vaker bij mensen dat zij zich niet kunnen inleven in details. Als je al wat ouder bent dan zie je niet meer zo scherp en door het grotere formaat komen die details nu meer naar voren. Dat had ik natuurlijk kunnen bedenken toen ik met mijn miniatuurtjes aankwam en de verjaardagsgasten probeerde te imponeren .
Eigenlijk vreemd, maar hoe meer zakgeld ik krijg, hoe minder foto’s ik nog afdruk. Totdat ik verkering krijg. Dan blijkt dat verbod om in een donkere kamer binnen te komen opeens heel praktisch te zijn. Maar dan moet die kamer wel wat meer ruimte bieden.
Die ruimte vind ik als mijn zus Hennie het huis uit gaat omdat zij vanwege ‘wangedrag’ naar kostschool moet. Dan zie ik mijn kans schoon haar ‘zijkamertje in de uitbouw’ tot donkere kamergebied te verklaren. Het kleine bovenlicht dat het kamertje bezit is gemakkelijk te verduisteren. Veel belangrijker is een degelijk slot waarop ik van binnenuit de boel kan afsluiten. En dat blijkt te werken.
Als ik samen met Lida in het kamertje ben en mijn moeder steevast naar achteren roept: ‘Jongens ik heb thee’, kan ik met een gerust hart terugroepen: ‘Niet binnenkomen mam. Wij zijn aan het afdrukken’.
Niek
