In memoriam Freddy Haayen
Geplaatst door daanvanmeerdervoort op 31 juli, 2007
Het moet ergens aan het begin van de jaren zeventig zijn geweest. Den Haag was absoluut popstad nummer 1. Ik mocht regelmatig babysitten bij de muzikale broers Hans en Jan Vermeulen. Dat was een groot plezier, want er stonden overal in huis muziekinstrumenten en als de kleintjes naar bed waren greep ik de voor mij destijds onbetaalbare Fender en Gibson gitaren en speelde totdat de familie thuis kwam. Mijn eerste akkoorden heb ik dan ook van deze mannen geleerd. Ik had weleens laten vallen dat het me geweldig leek om eens in een opnamestudio te mogen kijken. Met wat vage beloften had ik me af laten schepen, maar in een kerstvakantie kwam het er dan toch van. Ik had zo lang bij Jan gezeurd dat hij er niet meer onderuit kon. Op een maandag zou er opgenomen gaan worden in de legendarische GTB studio’s aan de Jan van Nassaulaan ’s-Morgens vroeg, dat moet een uur of elf geweest zijn want muzikanten zijn niet zo matineus, haalde roadmanager Hans Kennedy (die later nog een prima kapperszaak in de Zoutmanstraat zou openen) me op met de Sandy Coast-bus. Al mijn vrienden uit de straat zagen groen van jaloezie toen ik in de bus stapte, met mijn gitaar in de hoes op mijn rug. Niet dat ik ‘m nodig zou hebben, maar ik had de hele week al rond lopen bazuinen dat ik maandag “de studio inging”. Dan moet je wel op z’n minst je eigen gitaar meenemen.
Alle mannen van de Sandy Coast werden opgehaald. Hans Vermeulen stapte met beker koffie en al in in de Voorburgse van Geusaustraat. Hij was nauwelijks verbaasd me te zien. Ron Westerbeek, de keyboardman, bleek met geen tien paarden wakker te krijgen en toen hij eindelijk in de bus zat viel hij vrijwel direct weer in slaap.
De GTB studio’s waren onvergetelijk. Onmiddellijk bij binnenkomst viel de sfeer me op. Het was er op een eigenaardige manier rustig. Later begreep ik dat dat kwam omdat vrijwel alle geluid “dood” viel door de isolatie. Er hing ook een eigenaardig luchtje. De lucht van buizenversterkers die al een paar uur aanstaan vermengd met sterke koffie en zweet.
Ik werd op een stoel geplant met de mededeling “kop houwen en zitten blijven !” De mixageruimte achter dik glas was heilig en het absolute domein van Freddy Haayen. Bij hoge uitzondering mochten Hans en Jaap Eggermont die kleine kamer binnen en zich bemoeien met het eindresultaat. Haayen was als een slavendrijver; tracks die twaalf, dertien keer opnieuw moesten waren geen uitzondering. Toen het er eindelijk opstond en Jan vroeg hoe het resultaat was, maakte Freddy het gebaar van “zozo”. In de eindmix stonden Hans en Freddy aan de onmetelijke mengtafel en terwijl de tape liep renden ze als bezetenen van knopje naar knopje om de ene track in de andere over te laten gaan. Wat een vakmensen ! Wat een gedrevenheid !
Jan Vermeulen keek gespannen naar het tafereel en Ron Westerbeek trok nog een flesje bier open. Drummer Onno Bevoort was de kalmte zelf, op het verlegene af. Erg veel meer als “Sorry !” heb ik hem niet horen zeggen. Na ruim een uur was de mix klaar en werd het opgenomen nummer beluisterd. Iedereen was enthousiast, behalve Freddy Haayen: “De zang moet over, de chorus deugt niet !” Ik zag Westerbeek instorten, Hans gezicht stond op onweer en Jan zuchtte nog maar eens diep. Terug naar de zeer warme opnameruimte. Nu zingen zonder instrumenten en ieder op een aparte track. Ik kende het nummer ondertussen uit mijn hoofd en zong het zachtjes woord voor woord mee, zittend op mijn stoel buiten het bereik van de microfoons. Na de eerste opname klonk de stem van Freddy door de intercom: Wie doet dat hoge gedeelte, dat is veel te zacht ! De mannen keken elkaar eens aan en haalden de schouders op. Freddy spoelde de tape terug en liet een stukje horen. Ik schrok me de pleuris, dat hoge piepstemmetje, dat was ik ! “Nou … Wie is dat ?”vroeg Freddy ongeduldig ?” Onzeker stak ik mijn hand op. “Jij ??, zei Hans. “Pak die microfoon voor die versterker eens”, gebood Freddy. Ik pakte de microfoon. Tegen een technicus zei hij: “Regel die effe in”.
“Op dit stukje, het begin van de maat, zing je mee tot hier aan toe.” Ik begreep er geen reet van, maar Jan knikte glimlachend en knipoogde naar me. Hij zou wel een teken geven. Daar gingen we. De band liep, de muziek speelde, Jan gaf me het teken en ik zong. Na vier keer opnemen stond het erop. Freddy riep door de intercom: “Zeg blaag, kom es effe hier” en Hans duwde me naar binnen. “Uitstekend gedaan, jongen. Wie ben jij ?” Ik bloosde en heb vast gestottert: “Ikke…. Ik ben Daan, meneer”. Freddy legde zijn hand op mijn schoudertje en zei:
“Zoek een bandje en kom dan nog maar eens terug.”
Ik heb zijn raad opgevolgd, maar heb nooit in de schaduw kunnen staan van de groten uit de Nederpop die een belangrijk deel van hun populariteit te danken hebben gehad aan Freddy Haayen: Golden Earring, Greenfield en Cook, Euson, Earth and Fire, Sandy Coast, Cobra, en zo nog veel meer, met als hoogtepunt het Holland Project, waar de bijna de hele Polydor, lees Freddy Haayen “stal” aan meewerkte.
Afgelopen week is-ie overleden, Freddy Haayen, hij mocht maar 66 jaar worden. Maar voor muzikaal Den Haag is er niemand belangrijker geweest dan hij. Velen zullen zijn gedrevenheid, zijn passie en commercieel inzicht altijd blijven herinneren. Eigenlijk heeft muzikaal Den Haag nog steeds een Freddy Haayen nodig. Hij zal zeer gemist worden.
Geplaatst in Algemeen, Kunst en uitgaan | Geen reacties »
