Zussendag

Zo af en toe houden we samen een zussendag. We horen en zien elkaar niet zo vaak dus deze dagen worden door beiden gekoesterd.

Ditmaal had Zus een leuke uitgaanstip gezien. Den Haag: kunst en culinair. Nou, gekoppeld aan wat winkelen en een lekkere lunch is dat voor ons ruim voldoende.
“We treffen het met het weer,” zei Zus de dag ervoor aan de telefoon, “alleen in het uiterste oosten worden wat buien verwacht.”
Ik hoorde, toen ik de dag erop in de auto zat op weg naar Zus, over buien in het westen die zouden kunnen vallen in de namiddag.

Samen op de fiets naar het station en met de trein naar de stad van onze keuze. Pratend trokken de stations aan ons voorbij en pratend belandden we aan de koffie mét op een terrasje. Het was nog geen halfelf, de dag lag veelbelovend vóór ons. We liepen naar het statige Lange Voorhout waar niet alleen sculpturen waren, maar ook een antiekmarktje dat naar ons lonkte. Het was donker tussen de hoge oude bomen en er vielen een paar druppels. Ach, zo’n buitje, de bomen vingen het meeste op en van kraampje naar kraampje onder de luifels genoten we best.

Daarna liepen langs de sculpturen van Australische kunstenaars en ik betreurde het dat ik de verkeerde keus had gemaakt die ochtend: óf een flesje water in mijn tas óf een parapluutje. Ik had mijn keus op het flesje laten vallen. Zus had inmiddels een handige plastic poncho om haar schouders hangen.

Al lopend en kletsend kwamen we uiteindelijk op het Noordeinde. Op verschillende locaties in die buurt presenteerden afstuderenden van de modeacademie hun ontworpen collectie. Zus en ik zijn beiden geïnteresseerd in mode en het maken ervan, dus met ‘kennis van zaken’ bekeken we de ontwerpen en bespraken de details. We maakten een praatje met de jonge meisjes en ergens anders met een trotse moeder die, zo bleek uit haar verhaal, in panieksituaties thuis ook de nodige handjes meehelpt. Zus en ik, die zelf al ouder zijn dan de trotse moeder, konden haar goed begrijpen. Over een rode loper die, de regen negerend, intussen nog werd neergelegd, liepen we verder. Wat jammer voor de culinaire ondernemers die gehoopt hadden op een feestelijk buitengebeuren. De natte tafeltjes stonden er net zo troosteloos bij als de obers met hun zwarte schorten.

Wij schoten een eetcafeetje binnen voor een heerlijke lunch. Werd het al niet wat lichter in de verte? De opklaring koos jammerlijk het hazenpad. We wipten allerlei galerieën binnen, waar we even gemakkelijk onze dagelijkse dingen, als schilderijen en beelden bespraken. Het ging steeds harder regenen en omdat we alleen in straten liepen waar de ‘gewone’ winkelketens niet gevestigd zijn, kon ik nergens een parapluutje kopen om verdrinken te voorkomen.

Zus ontdekte steeds weer een vlag waaraan we konden zien dat er een collectie getoond werd. Op een prachtig binnenplaatsje onder een druipend zeil hingen ontwerpen met veel breiwerk. Een meisje met blonde vlasharen, die haar een fragiel uiterlijk gaven, zat breiend te wachten op de dingen die komen gingen. Ik vond de binnenplaats mooier dan haar wat winterse ontwerpen, maar het met losse, bijna spinrag-achtige gebreide rokje was elfjesachtig en bij de ontwerpster passend. Een stukje verder had een ander gebruik gemaakt van twee thema’s, die op steeds verschillende manieren terug te vinden waren in haar kledingstukken. Ik houd wel van de creativiteit die ik hier steeds in de ontwerpen zag en moest lachen om de met een kruissteek geborduurde kopjes die de kleding sierden. Leuk ook te horen dat, werkelijk alles door de afstuderenden zelf geregeld moest worden. De modellen die de avond tevoren geshowd hadden, het foldermateriaal, de aankleding van de locaties enz. Ik was onder de indruk.

We liepen uiteindelijk richting station en kochten op het laatst nog een paraplu, die niets meer van mijn verzopen outfit kon redden, maar toch een gevoel van bescherming bood. Toen ik met de auto het laatste stuk naar huis reed, kwamen uiteindelijk de verwachte opklaringen nog.

Thuisgekomen bleek de donkerblauwe verf van mijn gemakkelijke open schoenen zich hardnekkig op mijn voeten te hebben vastgekleefd. Mijn pasgekleurde haar had de overtollige verfstof op mijn witte kraagje in vage vlekken achtergelaten. Het stond in schrille tegenstelling tot de fijne ontwerpjes die ik had staan bewonderen. Ik boende mijn voeten schoon en wist dat we dit beiden als een nat pareltje aan de ketting van zussendagen zouden onthouden.

Ria Rademakers

Kunst is soms niet te houden …

Kunst is soms niet te houden. Terwijl denhaag.org bericht dat op de Dag van de Architectuur, 23 juni 2007, als symbool voor het Tijdelijk Verblijf ontwerper Jesse Skolnik deze dag VAARWELKOM op de zijkant van de loods zal schilderen, is Jesse met de hulp van anderen vandaag al met dit project klaar. Dat neemt niet weg dat een bezoek aan De Vloek zeker de moeite waard is. Gefeliciteerd met dit fraaie resultaat.