De fanclub van Patricia Paay

In het jaar 1974 hadden mijn drie straatvriendjes en ik een fanclub ten faveure van majesteit Paay opgericht. Ik was zestien en Paay zal denk ik 26 geweest zijn? Haar eerste solo-elpee “Beam of light” hadden wij al geconfisceerd. Deze elpee koste ons 19 gulden en vijftig cent en wij hadden met zijn drieën het geld opgehoest.

Het driemanschap betond uit Jos Vogelkop, Paul de Grote en mijn persoon, allemaal jongens die hun seksualiteit nog moesten ontdekken. Paay was onze grote voorbeeld want zij zag voor in die tijd het lekkerste eruit.
“Wat een geil wijf” riepen wij dan in koor als wij haar eerste zwarte schijf hadden omgedraaid. Wat een geil wijf maar geen een van ons wist nu precies echt wat een geil wijf was?

Deze geheime gebeurtenissen gebeurden steevast in mijn sjebbische jongenskamer. Mijn moeder verzorgde dan op die woensdagmiddag de thee, of koude maar slappe limonade. Zij keek dan of alles in mijn kamer orde was en dat wij geen gekke dingen deden. Dat deden wij niet want dat lieten onze opvoeders niet toe. Overal in ons Patrica Paay complex hingen haar foto’s. Op de muren, de kledingkasten en veel schuimig fotonaakt van Paay onder mijn bed. Wij het illustere driemanschap gaven ook een magazine uit. De slechte zwart-wit kopieën met de titel “Paay is nooit Saai” strooiden wij in de wijk uit. Men kon lid van de club worden door jaarlijks tien gulden over te maken voor 12 magazines. Er is tot op heden nooit een aanvraag om lid te worden gehonoreerd.

In 1975 kwam de succesvolle LP ‘The lady is a champ’ uit en ik was net 17 geworden. Maar s’nachts had ik het meeste moeite. Want na het luisteren van al haar muziek en zien van de vele foto’s ging mijn roede opstaan. Dan was het rukken geblazen. Ik trok mij helemaal suf met de gedachten aan de naakte zangeres op een witstrand in Malibu.

Op 24 mei 1975, kwam het grote nieuws dat Paay een bezoekje zou brengen aan haar eerste Haagse fanclub. Die bewuste zomerse dag…..wij stonden buiten om de diva te begroeten kwam er een zwarte Citroen de straat ingereden. Dat was groot nieuws en toen de auto geparkeerd was ging het portier open en niet Patricia stapte uit maar een andere vrouw. Die vrouw leek wel op Paay maar was blond en Patricia is donker. De goed gevulde boezem vrouw stapte op ons af en zei: “Hallo jongens… ik ben de moeder van Patricia. Zij kan nu niet komen in verband met zaken relaties in het buitenland. Maar mijn dochter vindt het een hele eer om een Haagse fanclub te hebben en als dank is hier speciaal voor jullie een gesigneerde singel van het nummer.. Malibu.”

Wij wilden de vrouw nog bedanken maar zij was al met de zwarte voiture weggereden en wij staarden met in ons handen de speciale beschreven kleine elpees nog lang de oudere Malibu zangeres na.

Ymir